Alamin kung ano ang gusto ng iyong anak

Kung alam mo lang kung ano ang gusto ng iyong anak sa lahat ng oras!

Ang magandang balita ay ang requesting — o ang pagpapaalam ng iyong anak kung ano ang gusto niya — ay isa sa mga una at pinakamadaling kasanayan na maaari mong ituro sa iyong anak.

Ang dahilan ay simple: may malakas na motibasyon sa magkabilang panig. Gusto mong malaman kung ano ang gusto ng iyong anak. At gustong rin niyang sabihin ito sa iyo.

Tiyak ang solusyon: maglagay lang ng grid ng mga talking picture icons/larawan sa harap ng iyong anak, at pipindutin niya ang gusto niya — tulad ng pag-order mula sa menu ng restaurant.

Minsan talaga ganito kadali. Kung ganito ang iyong senaryo, mangyaring mag-set up ng maraming choice boards at panoorin ang iyong anak na pumili kung anong mga pagkain ang gusto niyang kainin, anong mga damit ang gusto niyang isuot, anong palabas ang gusto nilang panoorin, kung ano ang mga tao na gusto nilang makita, at kung anong mga laruan ang gusto nilang laruin. Maaari kang magpatuloy nang direkta sa susunod na seksyon, kung saan itatakda mo ang stage para sa mas advanced na wika.

Ngunit mas madalas, ang mga magulang ay nagdownload ng Visual Choices AAC. Nag-set up sila ng mga choice boards, nag-akalang makukuha ng kanilang anak ang lahat ng kanilang mga pangangailangan at kagustuhan. Nag searched sila ng mga larawang interesado ang kanilang anak, at kumukuha ng mga larawan ng mga bagay at tao sa buhay ng kanilang anak.

At pagkatapos ay sinalubong sila ng matinding pagkabigo kapag inilagay nila ang napiling board sa harap ng kanilang anak, at walang nangyayari. Hindi pinapansin ng bata ang screen, O nag-tatap lamang sila nang random sa mga larawan. Tiyak na walang ideya ang bata tungkol sa pagpili ng choices. “Kung hindi man lang nila makuha ito,” isip ng magulang, “May pag-asa pa ba?”

Paano Magturo ng Requesting

May pag-asa talaga. Ang magandang balita ay ang pagrerequest ng mga gustong item gamit ang AAC ay isang kasanayang maaaring ituro sa sinumang bata gamit ang isang tumpak na pagkakasunod-sunod ng mga hakbang. Narito sila:

  1. YKakailanganin mo ng dalawang tao para turuan ang iyong anak sa unang bahaging ito — isang communication partner na nakaupo sa tapat ng iyong anak, at isang prompter na gumagabay sa kamay ng iyong anak mula sa likuran. Hindi kailangang dalawang matanda. Ang communication partner ay maaaring isang kapatid, isang kaibigan, atbp.
  2. Maghanap ng bagay na talagang gusto ng iyong anak. Maaaring ito ay pagkain. Maaaring ito ay isang paboritong laruan. Ipapakita ng communication partner ang item at iaalok ito sa iyong anak, natatanaw lamang ngunit hindi maaabot.
  3. I-display sa AAC ang larawan ng bagay na iyon. Sasakupin nito ang buong screen upang lumikha ng isang higanteng pindutan.
  4. Ikaw ang prompter. Dalhin ang iPad sa iyong anak, at tumayo sa likod ng iyong anak.
  5. RManatiling tahimik. Kakailanganin mong kagatin ang iyong dila upang pigilang makapagsalita ng tulad ng "i-push the button" o "ano ang gusto mo?" Ipapaliwanag ko kung bakit mahalaga ang pananatiling tahimik sa ibang pagkakataon.
  6. Dahan-dahang kunin ang kamay ng iyong anak, at gamitin ito para pindutin ang screen ng iPad. Agad na bitawan ang kamay ng iyong anak.
  7. Ang communication partner ay agad na ibibigay sa iyong anak ang bagay na iyon.
  8. Sa susunod na gagawin mo ito, magbilang ng hanggang 2 bago mo hawakan ang kamay ng iyong anak. Pahabain ang pagkaantala ng oras nang higit pa sa mga susunod na pagkakataon.
  9. Sa kalaunan ay kusa nang i-tatap ng iyong anak ang screen kapag gusto nila ang item.
Diagram illustrating physical prompting by a prompter guiding a child's hand to tap a single-item AAC screen. Diagram illustrating physical prompting with a time delay, where the prompter waits before guiding the child's hand.

Ilang Mahalagang Paalala

Una, dapat gusto ng iyong anak ang item. Dapat silang magpakita ng kaunting pananabik kapag nakita nila ito, hal. hilahin ang iyong kamay, abutin ito, atbp. Kung hindi nila ito gagawin, maghanap ng ibang bagay na gusto nila, at subukang muli sa ibang pagkakataon. Kung hindi, ang pamamaraan ay nagiging isang walang kabuluhang ritwal, hindi komunikasyon.

Pangalawa, dapat tahimik ka sa proseso. Bakit? Ang punto ay turuan ang iyong anak na gumawa ng isang aksyon bilang tugon sa kanila sariling pakiramdam. Kung gagawa lamang sila ng isang aksyon bilang tugon sa iyong mga salita, natututo sila ng maling aral.

Ang koneksyon sa pagitan ng pakiramdam at pagkilos ay kritikal, at hindi palaging awtomatikong nararanasan ng mga batang autistic. Noong 13 months old na ang anak ko, at nasa kalagitnaan ng kanyang autistic regression, dinala namin siya sa beach. Mahilig siyang magtapon ng buhangin, hanggang sa medyo tumaas, sa mismong mga mata niya. Nagmadali akong banlawan ito. Sa buong proseso, hindi siya nagprotesta. Hindi siya umiyak. Hindi man lang siya kumurap. Sa oras na iyon, iniisip ko kung siya ay hyposensitive sa sakit. Ngayong mas matanda na siya at ganap na niyang maipahayag ang kanyang sarili, alam kong sensitibo siya sa sakit. Hindi niya lang alam noon na may magagawa siya tungkol dito.

Manatiling tahimik. Hayaang ma-recognize ng iyong anak kung ano ang gusto niya, at gawin ang mga unang hakbang sa pagpapahayag ng pangangailangang iyon. Manatiling tahimik upang sa kanila manggaling ang motibasyon, hindi sayo.

Pangatlo, napakahalaga na dalawang tao — isang communication partner at isang prompter — ay makibahagi sa pagtuturo sa iyong anak sa simula. Nakipag-ugnayan ako kay Dr. Andy Bondy, co-creator ng PECS, tungkol sa pangangailangang ito. Sinabi niya na sa panahon ng COVID, sinubukan nilang ituro ang requesting na isang tao lamang and involve, ngunit nalaman nila na ang panganib sa pag-aaral ay masyadong malaki. May mga kaso ng mga bata na walang progress after 100 trials kapag isang tao lamang ang involve; para lamang mabilis na matutunan ang kasanayan kapag may dalawang tao na involve. Ang pangunahing aral na natutunan ng bata mula sa pagkakaroon ng communication partner ay ang AAC ay isang kagamitan sa komunikasyon. Kung hindi, ito ay magiging isang nagsasalita ng laruang tile lamang.

Pang-apat, mix it up. Subukan ang iba't ibang mga item, subukan ang iba't ibang mga setting, subukan ang iba't ibang mga tao. Huwag lang gawin ito sa isang mesa — sabayan ang iyong anak na inaabot ang isang item, at harangin sila gamit ang tablet.

Manatili sa isang item hangga't kailangan mo. Maging matiyaga. Maraming magulang ang nagmamadali, at nabibigo kapag hindi na umuusad. Pinakamainam na magtagal sa simula upang makabuo ng pundasyon ng komunikasyon na matibay.

Sa sandaling pinindot nila ang button nang mag-isa nang hindi bababa sa 4 sa 5 beses sa maraming setting, alam mong nainitindihan na nila and ideya — i-tap mo ito, makukuha mo ito.

Paglipat sa Binary Choices and Beyond

Image showing a choice board with multiple picture icons.

Kapag naiintindihan na nila ang isang item, handa ka nang lumipat sa iyong first choices. Sa una, magiging mas madali kung magsisimula ka sa choices sa pagitan ng isang bagay na malinaw na gusto ng iyong anak, at isa pang malinaw na ayaw ng iyong anak. Katulad ng cookie versus broccoli.

Gamitin ang shuffle button upang ibahin ang posisyon ng gustong item. Hindi mo nais na nag-tap lang sila sa parehong lugar sa bawat oras. Gusto mong makilala nila ang mga larawan, at malaman nila na magkaiba ang mga ito.

Kadalasan, hindi mauunawaan ng mga bata kung ano ang ibig sabihin ng choicesi. Magde-default sila sa pag-tap sa lahat ng opsyon nang random. Para maiwasan ito, mahalagang kapag nag-tap na sila ng item, aalisin mo ang device at ibibigay sa kanila ang anumang item na pinili nila. Sa ganitong paraan, nararanasan nila ang natural na kahihinatnan ng pagpili — nakuha nila ang item na iyon, at hindi ang ibang item.

Maaaring magalit ang iyong anak sa resulta ng kanilang pinili, lalo na kung hindi ito ang talagang nila gusto. Okay lang yan. Ito ay bahagi ng proseso ng pag-aaral ng pag-unawa kung ano ang ibig sabihin ng choices. Kung ganoon, maaari mong ibalik ang device at ulitin ang proseso.

Binary choices are a powerful tool. Run with them.

Noong unang na-diagnose ang anak ko, parang nagkaroon kami ng unspoken bond. Parang nababasa ko ang nasa isip niya. Isang kalabit at tumatayo ako sa sofa. Isang tingin at binigyan ko siya ng isang bote ng gatas. Sinabi sa akin ng kanyang psychologist na itigil ang pag-anticipate sa mga pangangailangan niya. Sinabi ko sa kanya na ayoko dahil ito na lamang ang tanging paraan na nakakapag-usap kami at ayaw kong mawala ito.

Sa sandaling iyon, nagpakawala siya ng buntong-hininga, at sinabing, "kung ganoon, bigyan siya ng mga pagpipilian."

Ang pagbabagong iyon ay ang simula ng communication independence ng aking anak. Ang pagbabasa ng isip ay isang ilusyon lamang. Hindi naman kasi kami iisang tao. Hindi ko kusang maiisip at malalaman ang gusto niya. Kailangan kong magtanong.

Bring on the choices! Iba't ibang item, iba't ibang setting, iba't ibang tao. I-enjoy ang bagong bintanang ito sa isip ng iyong anak.

OKapag naabot na ng mga magulang ang puntong ito, kadalasang bumibilis ang pag-unlad. Ang kanilang anak ay mabilis na umuusad sa pagpili ng isang item mula sa isang buong board; at kalaunan ay nag-navigate sa pagitan ng mga board ng mag-isa.

Modeling Versus Physical Prompting

Diagram illustrating the modeling technique for AAC, where the communication partner taps the picture icon first.

Isang paalala sa sistematikong pamamaraan na inilarawan sa itaas. May ilang mga therapist na tutol sa anumang pagtuturo na may kinalaman sa paghawak sa kamay ng bata, sa kadahilanang nilalabag nito ang kanilang awtonomiya sa katawan. In defense, ito ay hindi isang pagpigil, ito ay isang gabay. Hinihiling lamang sa iyo na hawakan ang kamay ng iyong anak sa unang panahon na natututo sila kung paano mag-tap ng isang item. Ngunit sa ilang mga therapist, ito ay sobra pa rin.

Sa halip na "most-to-least physical prompting," mas gusto nila ang isang paraan na tinatawag na "least-to-most modeling." Kabilang dito ang pagpapakita ng choice board sa bata at paghihintay ng tugon. Kung ang tugon na iyon ay hindi dumating pagkatapos ng isang tiyak na oras, ang therapist ay mag-tatap sa larawan, pagkatapos ay ibibigay sa bata ang item. Maaari mong gamitin ang paraan ng pagmomodelo na ito kung gusto mo, kahit na ito ay epektibo lamang para sa mga bata na may mas mataas na joint attention at imitation skills. Ang physical prompting procedure ay gumagana nang maayos para sa lahat ng mga bata.

Ang Alternatibong Palitan ng Larawan

Diagram illustrating the Picture Exchange Communication System (PECS), where a child hands a picture tile to a communication partner in exchange for an item.

ISa mga bihirang kaso, maaaring tumanggi ang isang bata na tumingin o humawak sa mga screen. Mayroong alternatibong paraan na hindi gumagamit ng mga screen na tinatawag na Picture Exchange Communication System (PECS). Sa pamamaraang ito, natututo ang bata na makipagpalitan ng mga naka-print na tile ng larawan para sa mga pisikal na bagay. Isa itong pisikal na kilos na mas madaling maunawaan at makabisado ng ilang bata kaysa sa pag-tap sa screen. Gayundin, dahil kinapapalooban nito ang pagbibigay ng isang bagay sa isang communication partner, ito ay likas na social, na tumutulong sa pagbuo ng social communication skills.

Karamihan sa mga bata na binigyan ng pagpipilian ay mas gustong gumamit ng tablet kaysa sa PECS — ngunit may ilang mga bata na mas natututo sa PECS.

Ang mabuting balita ay ang requesting skills ay naililipat. Kung hindi gumagana ang pag-tap, subukan ang pagpapalitan ng larawan gamit ang mga naka-print na tile. Maaari itong gumana nang mas mahusay, at maaari kang bumalik sa paggamit ng device sa ibang pagkakataon.

Upang subukan ang picture exchange:

  1. Magpasya kung ito ay talagang kailangan. Subukan muli ang device, gamit ang mas gustong mga bagay, at mas kumpletong pisikal na prompt.
  2. Dalawang matanda ang kailangan — isa bilang communication partner, at ang isa ay gagabay sa kamay ng bata mula sa likuran.
  3. Mag-print ng isang tile na may larawan ng gustong item.
  4. Hayaang ialok ng communication partner ang gustong bagay sa bata (ngunit hindi maabot).
  5. Gabayan ang iyong anak na ibigay ang tile ng larawan sa communication partner.
  6. Gaya ng dati, manatiling tahimik sa buong palitan.
  7. Sa sandaling makuha ng communication partner ang tile ng larawan, agad nilang ibibigay ang nais na bagay sa iyong anak.
  8. Sa mga susunod na pagkakataon, maghintay nang mas matagal bago gabayan ang kamay ng iyong anak. Sa kalaunan, dapat ay kusa ng ibinibigay ng inyong anak ang tile.

Sensory Social Routines para Hikayatin ang Expressive Output at Magturo ng "More"

Ang isa sa mga unang salita na karaniwang natututunan ng mga bata ay "more". Ito ay isang maikling versatile na salita na naaangkop sa napakaraming sitwasyon. Hindi ito nangangailangan ng maraming bokabularyo o kaalaman. Hindi kailangang malaman ng bata ang pagkakaiba sa pagitan ng yakap o cookie at cracker. Ang kailangan lang nilang malaman ay ang anumang nangyayari ay maganda, at gusto pa nila nito!

Ang mga batang autistic ay kadalasang hindi alam na maaari silang humiling ng mas marami o karagdagan ng mga bagay na gusto nila sa pamamagitan ng ilang sosyal na kilos. Paano nila ito matutunan? Ang hindi mabilang na social back and forths na dumadaan sa pagitan ng isang magulang at anak — ang pagpikit ng mga mata, ang pagkiling, ang mga ngiti na pinagsasaluhan, ang mga kalokohan at mga daldal, ang pag-abot, ang pagtalbog — lahat ng iyon ay na-filter out at nalalagpasan.

Kung gusto mong makipag-usap ang iyong anak, o talagang makipag-communicate sa anumang paraan, kritikal na pagyamanin ang anumang uri ng expressive na output.

Sensory social routines ay mga kamangha-manghang paraan upang ituro ang ideya ng "more" sa iyong anak, at upang madagdagan ang kanilang kakayahang ipahayag ang kanilang sarili. Narito ang mga hakbang:

  1. Gumawa ng isang bagay na ikatutuwa ng iyong anak nang paulit-ulit. Maaaring ito ay paghagis sa kanila sa hangin at pag-ikot sa kanila. Maaaring pagyakap, pagkiliti, pag-indayog, pagkalabog, paglalaro ng bula, pagkanta, peek-a-boo, stop/go, Daddy robot, o mga larong pumapalakpak ng kamay.
  2. Ulitin ang mga ito ng 3-5 beses, sapat upang magkaroon ng isang predictable routine. Gustung-gusto ng mga bata ang mga routines, lalo na ang mga batang autistic.
  3. Sa puntong ito, huminto, abangan ang susunod na gagawin ng inyong anak.. Manatiling tahimik.
  4. Kung may makuha kang anuman uri ng expressive output mula sa iyong anak, ulitin ang routine. Halimbawa ng mga expressive output ay eye contact, vocalization, at mga galaw ng katawan(nakasandal, tumatalbog, pag-abot sa iyo, mga gestures/kilos).
  5. Kung hindi sila tumugon pagkatapos ng 5 segundo, magmodelo ng ilang vocalization ("more"), gesture/kilos (i-tap ang mga daliri together), o pagpindot ng button (sa AAC) - pagkatapos ay ulitin ang routine.
  6. Kung nawalan sila ng interes, sabihin ang "all done [pangalan ng laro]" nang masaya at sumubok ng iba pang aktibidad.
Illustration of a sensory social routine where a child is engaged in singing, encouraging expressive output. Illustration of a sensory social routine where a child is engaged with bubbles, encouraging expressive output.

Ang mga unang reaksyon ng iyong anak ay may alinlangan at banayad, ngunit habang sila ay nabibigyan ng gantimpala, sila ay magiging sadya at malinaw.

Naaalala ko pa ang isang sesyon kung saan kinakanta ng therapist ang "Wheels on the Bus" sa aking anak, habang naglalaro siya ng laruang bus. Huminto sa pagkanta ang therapist. Napansin ito ng aking anak kaya pinindot nya ang isang imaginary busina gamit ang kanyang mga kamay. Gusto niyang ituloy ng therapist ang kanta. Naiyak ako.

Pagkalipas ng mga buwan, paulit-ulit na itinumba ng isa pang therapist ang mga tore na gawa sa kahoy kasama ang aking anak. Matapos mahulog ang mga bloke, tinatapik ng therapist ang sahig at sinabing "BOOM BOOM BOOM BOOM BOOM." Ulit-ulit pagkatpos ay huminto siya. Napansin ulit eto ng aking anak at bumulong ang anak ko ng "boom boom boom." Iyon ang unang mga salitang sinabi niya mula nang mawala ang kanyang mga salita sa regression buwan na ang nakalipas. Naiyak na naman ako.

Ang mga sensory social routines ay makapangyarihan. Kapag alam mo na ang pangunahing ideya, makikita mo ang na ang ginagawa ng mga therapist ay iba-ibang version ng iisang tema. Ulit. Ulit. Maghintay at makinig ng isang himala.