Encourage Speech Throughout the Journey

“You can’t make a turtle come out
You can’t make a turtle come out
You can call him or coax him or shake him or shout
But you can’t make a turtle come out, come out
You can’t make a turtle come out.”

So you’ll have to patiently wait
So you’ll have to patiently wait
And when he gets ready, he’ll open the gate.
But you can’t make a turtle come out, come out
You can’t make a turtle come out.”
— “You Can’t Make a Turtle Come Out”, Malvina Reynolds

Ang mga magulang na may mabuting layunin ay madalas na sinusubukang hikayatin magsalita ang kanilang mga anak sa pamamagitan ng mga tanong (hal. "ano ang gusto mo?") o pagsasabi sa kanila kung ano ang sasabihin (hal. "say ball").

Tulad ng isang pagong, ang bata ay magtatago, at ang matutuklasan ng magulang ang natagpuan na ng mga naunang henerasyon ng mga magulang at mga therapist — kung mas pinipilit mo ang isang bata na magsalita, mas hindi sila magsasalita.

Kaya ano ang dapat gawin ng isang magulang? Manood at maghintay? Umupo at umasa?

Oo — ngunit strategically

Communication temptations

Ang mga klinikal na gabay ay sapat na kaaya-aya, "Narito ang isang listahan ng communication temptationsna maaari mong gamitin sa iyong anak ...

Ngunit tawagin natin ang isang pala ng pala. Hinihiling nila sa iyo na maging isang loko-loko sa iyong anak. Kagaya ng isang isang Kuya na gumagawa paraan kung paano aasarin ang kanyang bunsong kapatid, at ikaw ay nasa tamang landas (ang magkapatid ay, sa katunayan,ay mahusay sa pakikipag-usap sa isa't isa).

Makipag-eye contact sa iyong anak, pagkatapos ay kumain ng meryenda sa kanilang plato (“no! mine!”). Magkasamang maglakad patungo sa isang pinto, pagkatapos ay huwag eto buksan (“open!!”)

Ang mga laruan ay hindi na maabot (“help!” o “up!”) o sa mga saradong lalagyan (“open!”). Ganoon din ang pagkain. Mas maliit ang portion ng meryenda (“more!”).

Pagkatapos lamang ng isang nakakaakit na demonstrasyon, ang mga lalagyan ng bubble juice ay sarado na, ang mga wind-up na laruan ay nag-relax na, at ang mga lobo ay umimpis na (“help!” o “more!”)

Kapag na-set up mo na ang sitwasyon, tumingin nang direkta sa mga mata ng iyong anak at huminto. Maghintay. Magbilang hanggang 3. Magbilang hanggang 5 kung kaya mo. Kagatin mo ang iyong dila kung kinakailangn. Ang paghinto at paghihintay ay ang pinakamahirap na bahagi, dahil gugustuhin mo talagang magsalita. Labanan ang tukso. Hayaang punan ng iyong anak ang katahimikan. Kung ayaw nila, i-modelo kung ano ang gusto mong sabihin nila sa isang matingkad at sing-songy na boses (“o-pen!”) Ngunit bigyan sila ng tunay na pagkakataong magsalita muna. Huwag magmadali. Maging relaxed at tahimik.

At kapag ito ay gumana, at ang iyong anak ay nagsalita, ang iyong masigasig na tugon ay mahalaga. Magsaya. Ibigay kaagad sa kanila ang kanilang hinihiling. Gawing masarap sa pakiramdam ang pakikipag-usap.

Tinutukso mo ang iyong anak, tinutukso silang magsalita. Malinaw na hindi nila ito gusto. Piliin ang iyong mga laban. Noong bata pa ang anak ko, ang pagbibigay sa kanya ng mas kaunting pagkain ay hindi nagresulta sa pagsasabi niya ng "more!" Ang resulta nito sa hindi niya pagkain. Ang paghiling niya sa akin na buksan ang mga pinto at laruang bin ay napatunayang mas matagumpay. Alam mo kung ano ang epektibo para sa iyong anak — sumubok ng iba’t ibang mga bagay, ngunit sundin din ang iyong instinct.

Sensory social routines, choices, and cloze language

Ang iba pang mga strategies ay mas malumanay at maaaring mas maganda ang pakiramdam mo sa paggawa nito. Natalakay ko na ang tungkol sa sensory social routines sa "Alamin Kung Ano ang Gusto ng Iyong Anak." Makapangyarihan din ang mga Choices, at mga sitwasyon kung saan tinatanong mo ang iyong anak ay katanggap-tanggap (hal. “alin ang gusto mo, pula o asul?”)

Nakakatuwa ang cloze language. Ito ay kapag sinabi mo ang bawat bahagi ng isang pangungusap maliban sa huling salita, at hintayin mong sabihin ito ng iyong anak:

Magagawa mo rin ito gamit ang mga libro. Gustung-gusto ng anak ko ang aklat na "Jet Plane" ni Macaulay, at gusto niyang basahin ko ito sa kanya nang paulit-ulit. Isang araw pumunta ako sa kanyang speech therapist, at ipinakita na kaya niyang sabihin ang ilang malalaking salita ngayon:

Ipinaalam niya sa akin na hindi talaga siya marunong magbasa (alam ko iyon!) At hindi ito functional na komunikasyon (so ano?) Ngunit wala akong pakialam. Proud na proud ako.

Paggamit declarative language

And Declarative language ay isa pang nakatutulong na kasanayan. Kung ang mga tanong at utos ay ipinagbabawal na, ano ang pwede? Mga simpleng pahayag ng iyong mga saloobin, damdamin, at obserbasyon. Ang isang trick ay ang pagdaragdag ng "I wonder" upang gawing mga pahayag ang iyong mga tanong:

Maaari mo ring gamitin ang salitang “let’s” upang gawing mga pahayag ang mga utos:

Ito ay isang paraan na nananatiling kapaki-pakinabang kahit na ang iyong anak ay ganap nang nagsasalita:

Gumagana ito sa pamamagitan ng pag-alis ng pressure mula sa pag-uusap. Ginagawa ito ng mga matatanda nang natural kapag nakikipag-usap sila sa ibang pang matatanda. Naranasan mo nabang makipag-usap na parang kang nasa isang interogasyon o interview? Hindi komportable, di ba? Natural na pinapalambot ng mga matatanda ang mga salita sa pamamagitan ng pagbibigay ng magalang na mga pahayag at obserbasyon sa isa't isa. Ang pagtrato sa ating mga anak — oo, maging ang mga bata — ang kaparehong kagandahang-loob ay nagbibigay sa kanila ng kaginhawaan sa kanila na sumilip sa labas ng kanilang shell, at makadama ng kumpiyansang magsalita, hanggang sa isang araw sila ay ganap nang nakikipag-usap sa atin.

Iba pang mga tip at paalala

Sa teknikal na bahagi, ang Visual Choices ay may setting na "expectant pause" kung saan may delay ng oras sa pagitan ng pagpindot ng isang bata sa isang tile ng larawan, at sa pagsasalita ng app. Ang pagtatakda nito sa ilang segundo ay nagbibigay ng pagkakataon sa iyong anak na magsalita muna, bago ito gawin ng system para sa kanila.

Illustration of a device screen with a setting for 'Expectant Pause' to add a time delay.

Ilang karagdagang tip. Pagmasdan ang iyong anak. Makibagay sa kanila. Tingnan kung ano ang kanilang ginagawa, at pakinggan kung ano ang sinusubukan nilang sabihin. Huwag hulaan ang kanilang mga pangangailangan sa pamamagitan ng awtomatikong paggawa ng mga bagay para sa kanila. Ngunit kung magbibigay sila ng anumang indikasyon, gaano man kaunti, na gusto nilang gawin mo ang isang bagay, gawin mo. Masigasig na tumugon, at gantimpalaan ang lahat ng pagtatangka sa komunikasyon.

Minsan iniisip ng mga magulang na upang hikayatin ang pagsasalita, sila ay tutugon lamang sa pakikipag-usap. wala ng iba. Hindi sa hand leading, hindi sa mga signs, hindi sa pagtuturo, hindi sa pagtitinginan, hindi sa mga ungol. Pag-uusap lang. Ito ay kadalasang humahantong sa pag-shut down at pag-atras ng bata bilang protesta. Ngayon ay wala silang pinag-uusapan, at wala rin silang mga signs. Maging matiyaga. Ang bawat anyo ng komunikasyon ay isang mahalagang bato sa daan patungo sa pagsasalita.

Kapag nakikipag-usap ka sa iyong anak, mainam na gumamit ng maiikling 1-2 salita na mga parirala na inihahatid sa isang maliwanag, malinaw, pakantangparaan. Dapat madali itong gayahin. Aaminin ko, akala ko rin na maiintindihan ng aking anak ang mahahabang kumplikadong mga pangungusap.

Isang beses, dinala ko ang aking anak sa isang museo ng kasaysayan, at nakita ko ang isang ina na nakikipag-usao sa isang napaka-speech therapy na paraan sa kanyang anak na babae (“UP heeee-re!”, “biiiig caar”, “reeed ph-ONE!”). Bumilis ang tibok ng puso ko. Naisip ko, kagaya namin sya! Nang bigla siyang magsimulang sigawan ang aking anaki dahil sa hindi pagshashare ng laruan sa kanyang anak. Ito ay isang magandang sandali na hindi nagtagal.

Sa huli, kung ang iyong anak ay mapalad na magkaroon ng speech therapy, palaging panoorin ang mga session. Simple lang ang dahilan. Ang speech therapy ay talagang pagsasanay ng magulang. Makikita lang nila ang iyong anak 1 hanggang 2 oras bawat linggo. Makikita mo ang iyong anak 50 hanggang 100 oras bawat linggo. Ang tanging paraan upang mapabuti ang kanilang pananalita ay kung ginagawa mo rin ang kanilang ginagawa.

Noong una akong dumalo sa mga speech session kasama ang aking anak, namangha ako sa tibay ng therapist. She was so engaging, so responsive, so playful. Hindi ko maisip na gawin ito sa loob ng 5 minuto, lalo na sa loob ng 60minuto.

Makalipas ang dalawang linggo, wala pa rin akong pagbabago. Pagkalipas ng dalawang buwan, iniisip ko, ito lang ang ginagawa ko sa kanya sa bahay. At pagkatapos ay natanto ko, iyon ang naman dapat talaga!

Alam kong mahirap makita ang resulta, at kapag mayroon kang magaling na therapist na nakikihalubilo sa iyong anak, nakatutukso na magpahinga at maglaan ng oras para sa iyong sarili. Ngunit huwag gawin ito sa panahon ng speech therapy. I-save ito para sa ABA. (Joke! Biro lang. Pero ang isa sa kanila ay MARAMING mas maraming oras kaysa sa isa).

Childhood apraxia of speech

Kung sinubukan mo ang lahat nang walang tagumpay at nakarating ka na dito, huminga ng malalim. Ito ay isang kontrobersyal na paksa na may limitadong pang-agham na pinagkasunduan.

Narito ang napagkasunduan ng lahat. Ang mga batang autistic ay kadalasang nagkakaproblema sa coordinated na paggalaw. Maaaring nahihirapan silang tumayo o maglakad. Maaaring nahihirapan silang pumalakpak o humawak. Ang mga pagkakasunud-sunod ng paggalaw ("praksis") tulad ng pagkain gamit ang isang tinidor ay maaaring lalong mahirap para sa kanila.

Ang pakikipag-usap ay ang pinakamahirap. Upang makapagsalita, ang iyong panga, labi, dila, at vocal cord ay kailangang gumalaw nang mabilis sa pagitan ng mga posisyon sa isang tumpak at magkakaugnay na paraan. At tiyak, nakikita ng mga speech therapist ang mga batang autistic na pinaghalo ang kanilang mga sounds, nahihirapan sa mga katinig, o may pabagu-bago o robotic na pananalita.

Ang kontrobersyal na bahagi ay kung ang isang autistic na bata ay hindi nagsasalita, ito ba ay isang language delay (karaniwan)? apraxia (siguro)? o pareho (sino ang nakakaalam)?

Ang apraxia sa mga matatanda ay kadalasang nagmumula sa pinsala sa isang partikular na bahagi ng utak. Ngunit sa autistic na mga bata, ang bahaging iyon ng utak ay mukhang maayos, at mayroong higit pa sa isang hand wave patungo sa ....siguro, dahil autism.

Ang mas malaking hamon ay kung ang isang bata ay hindi nagsasalita, napakahirap sabihin kung mayroon silang apraxia dahil ang mga tunog na kanilang ginagawa ay napakalayo sa pagsasalita. Napakalubha ba ng kanilang apraxia na ginagawang imposible ang paggawa ng pagsasalita? O ito ba ay isang matinding language delay? Nagkaroon ng mga claim at kontra-claim ng over at underdiagnosis.

Ang siyentipikong debate ay kaakit-akit, ngunit sigurado akong gusto mong malaman kung ano ang kinalaman nito sa iyong anak. Kaya hayaan mo akong ibigay ito sa iyo nang diretso.

Subukan mo muna ang lahat. Makipaglaro, Ayusin ang mga gestures/kilos, gumamit ng AAC. Hikayatin ang pagsasalita. Matapos ang lahat ng ito, mayroon kang isang bata na may motibasyon na magsalita ngunit utal at hindi consistent sa pagsasalita, maaaring mayroon silang isyu sa apraxia. Ang speech therapist ng iyong anak ay gagawa ng referral, at sasabihin sa iyo ng espesyalista.

Pagkatapos ay mapupunta ka sa isang mahirap na posisyon, dahil ang karaniwang paggamot para sa apraxia ay invasive at nakakainis sa bata. Hindi ito pag-ihip ng mga bula at nakikipagkarera sa mga laruang sasakyan, tulad ng regular na speech therapy. Ito ay ang pagkakaroon ng isang therapist na hawakan ang iyong bibig, labi, at panga nang paulit-ulit. Ito ay paulit-ulit na nagsasabi ng mga piraso ng salita habang isinailalim sa pagwawasto. Ang pagsasalita ay hindi hinihikayat, ito ay hinihingi. Hindi ito isang bagay na magagawa ng mga magulang sa kanilang sarili sa bahay. Kailangang makita ng isang espesyalista ang iyong anak tatlo hanggang limang beses bawat linggo, at kakailanganin ng iyong anak na gumawa ng ~100 trials bawat session. Ilang autistic na bata lamang ang kayang tiisin ang apraxia therapy.

Sinabi sa akin ng isang kilalang apraxia therapist, ang kanyang mga pasyente ay direktang nirerefer niya sa AAC. At ito ay maaaring okay. Kung ang iyong anak ay may malakas na kasanayan sa wika, hindi siya magiging karaniwang gumagamit ng AAC na limitado sa paghiling ng isang salita. Makakagawa sila ng mga pangungusap.

Mayroon bang middle ground? Isang bagay na hindi ganap na apraxia therapy, ngunit maaari pa ring makatulong?

Walang napatunayan.

Kabilang sa mga pinakamahusay na modernong therapy para sa childhood apraxia of speech ang mga pamamaraan tulad ng dynamic temporal and tactile cuing (DTTC) at integrated phonological awareness (IPA). Nakatuon ang DTTC sa paghahati-hati ng mga salita sa mga ponema, at paggamit ng auditory, visual, tactile, at temporal na mga cues upang matulungan ang iyong anak na maunawaan kung paano igalaw ang kanilang mga labi, panga, at dila. Ang IPA ay batay sa pagkilala ng titik at palabigkasan. Ang mga naka-print na materyales na ginamit upang ipatupad ang mga pamamaraang ito ay nagkakahalaga ng libu-libong dolyar, mas mababa pa rin kaysa sa halaga ng espesyal na pagsasanay na kailangan para ipatupad ang mga ito.

At gayon pa man…

Paano kung mas kaunti ang tungkol sa pagtuturo sa kanila kung paano igalaw ang kanilang bibig, at higit pa tungkol sa pagpapaligid sa kanila ng magagandang visual/auditory/temporal na mga modelo, na nagbibigay ng panghihikayat, pagkatapos ay hayaan silang aralin ito mag-isa?

Dahil narito ang katotohanan. Ang mga nonverbal autistic na bata kung minsan ay natututong magbasa nang mag-isa. May kilala akong 11 taong gulang na nonverbal autistic na bata na ang espesyal na interes ay mga numero at titik. Hindi siya nakabuo ng pananalita o wika. Ngunit kaya niyang i-type — hindi tinulungan — ang mga listahan kung saan niya gustong pumunta sa araw na iyon. Target. Vons. Boomers. Siya mismo ang nakagawa nito mag-isa.

Ang therapy sa wika para sa mga batang autistic ay nangangailangan ng ibang tao, dahil ang pangunahing kapansanan na tinutugunan ay ang social communication. Pagbutihin mo ang social part upang mapabuti ang bahagi ng komunikasyon.

Ngunit iba ang apraxia therapy. Ito ay tumpak. Paulit-ulit. Teknikal. Demanding. Ang uri ng karanasan na ayaw ng mga autistic na bata, ngunit maaari nilang gawin sa kanilang sarili, kung ito ay nakakuha ng kanilang interes.

Narito ang ilan pang mga kuwento.

Ang Visual Choices ay mula sa simula ng isang simpleng visual na modelo ng pakikipag-usap. I-tap ang isang tile, at ito ay magiging parang Pac Man, ang itaas at ibabang bahagi ay umiikot at kumikilos palayo kasabay ng pakikipag-usap. Idinagdag namin ang feature na ito pagkatapos basahin ang isang pag-aaral sa pagsubaybay sa mata na nagsasaad na ang mga batang autistic ay partikular na interesado sa sound/motion synchrony. At parang ang visualization na ito ay nakakakuha ng atensyon ng mga autistic na bata. Isang 13 taong gulang na nonverbal autistic na bata ang paulit-ulit na nilalaro ang mga animation. Ganoon din ang ginawa ng isang 7 taong gulang na nonverbal autistic na bata sa lab ni Kasari, at nagsimulang mag-vocalize kaagad pagkatapos (sa konteksto ng JASPER therapy). Nangyari ito ng maraming beses sa maraming bata. Ito ay mga anekdota, hindi data. Ngunit maaari nating turuang ang mga autistic na bata na magustuhan ang pagtingin sa gumagalaw na mga bibig, sa pamamagitan ng paggawa ng karanasan na simple, paulit-ulit, at predictable (at malayo sa nakakatakot na paningin ng mga tao).

Nagdagdag din kami ng sound reactive animation para motivate ang pagsasalita. Kapag gumawa ang bata ng anumang uri ng tunog, ang bibig ng computer ay gagalaw pataas at pababa nang sabaysabay. Awtomatikong pinapagana ang feature na ito sa panahon ng inaasahang pag-pause. Naghahatid ito ng isang simpleng mensahe — tingnan mo! May ginagawa ka rito. Ito ay masaya! Nakuha ang function mula sa sikat na Bla Bla Bla app, na mayroong dose-dosenang mga therapist at guro na nagsabi kung gaano ito naging motivating para sa pag-improve ng pagsasalita.

At panghuli — Visual Phonics. Ang mga salita ay awtomatikong hinahati sa mga ponema, na may kasamang mga larawan ng mga labi at ngipin, pati na rin ang mga side animation kung paano nagtutulungan ang mga labi, panga, at dila upang magsalita. I-tap ang mga ponema, at panoorin ang mga ito na magbago ng posisyon.

Illustration of a visual phonics tool showing the mouth and tongue positions for individual speech sounds (phonemes).

May mga limitasyon. Ang mga visual ay hindi nagpapakita ng paggalaw mula sa isang ponema patungo sa susunod. Sa teknikal, nagpapakita ito ng artikulasyon, hindi praxis. Kahit na natututo ang iyong anak kung paano bigkasin nang tama ang mga indibidwal na ponema, nahaharap pa rin sila sa mabigat na gawain ng pagsasama-sama ng mga ito sa mga salita. Ang blending ay mahirap matutunan, kahit na para sa mga normal na mga bata. Maraming babasahin tungkol sa phonemic na kamalayan at blending. Tinuruan ko ang aking anak kung paano maghalo ng mga tunog noong tinuturuan ko siyang magbasa. Inabot siya ng ilang linggo para matuto. Ngunit siya ay verbal, at walang apraxia. Maaaring iba ang magiging sitwasyon mo.

Kaya ganito ang kalagayan ngayon. Mayroon kaming mataas na kalidad na visual, auditory, at temporal na modelo para sa iyong anak. Ang mga guhit sa labi at ngipin ay detalyado, katulad ng mga ginamit sa pagtuturo ng palabigkasan sa elementarya sa mga silid-aralan sa pamamagitan ng "sound wall" na approach. Ang mga side animation ay kasing ganda ng anumang makikita sa mga propesyonal na articulation app, at ginawa ng isang propesyonal na animator. Ang mga modelo ay nasa itaas at higit pa sa kung ano ang makukuha mo sa isang naka-print na kit, at maaari mong buuin ang mga ito para sa anumang salitang gusto mo. At higit sa lahat, ang iyong anak ay maaaring galugarin ang mga modelo sa kanilang sarili, sa kanilang sariling interes, at sa kanilang sariling oras.

Ipakilala. Ulitin. Ulitin. Maghintay para sa isang flicker ng interes upang maging isang bagay na higit pa.

Muli, hindi ito napatunayan. At muli kong binibigyang diin, HINDI ito kapalit ng propesyonal na apraxia therapy.

Ngunit ang mga materyales sa pag-aaral ay isang opsyon. At depende sa kung ano ang handang gawin ng mga propesyonal para sa iyong anak, maaaring ito ang nalang tanging pagpipilian.

Mayroon silang expertise, ngunit mayroon kang oras, lahat ng oras sa mundo.

And hey, baka sa dulo ay hindi pa rin sila marunong magsalita. Ngunit marunong silang magbasa. Makakatulong din iyon!